2009: 7 Zonden Project

7 werken over de zonden van deze wereld, welke tweemaal geëxposeerd zijn. Lees verder...

Ik werd in 2007 door de Culturele Werkgroep Stein uitgenodigd een expositie in de plaatselijke Terpkerk te verzorgen. Een van de doelstellingen van de werkgroep is kunst onder de aandacht te brengen van een zo breed mogelijk publiek.

Gouden kans dus. Alleen, wat doe je? Eigen werk presenteren, of de gelegenheid benutten om iets totaal nieuws te doen? Een bezoek aan het kerkje inspireerde haar tot het verbeelden van de zeven zonden. Eigenlijk een logische keuze, vindt ze. „Ik ben als kunstenaar (mede door de technieken die ik gebruik) altijd enorm onder de indruk geweest van de oude frescomeesters en met name Giotto.

Hun fresco’s bevonden zich vaak in kerken als muurschilderingen, tegenwoordig zijn vaak alleen reststukken bewaard gebleven. Deze resten hebben als inspiratie gediend bij de toegepaste collagetechniek. Natuurlijk was het werk van Jeroen Bosch ook een inspiratiebron.” Hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen. Dus?

„Of ik mij schuldig maak aan een van de zeven zonden? Vast en zeker. Ik denk ook dat de zeven zonden vaak eigenschappen zijn die in ieder mens te vinden zijn, in meer of mindere mate. Je bepaalt natuurlijk zelf hoe je hiermee omgaat.” In het midden van de kerk komt een grote installatie te staan die wijst op de hypocrisie, de snelheid waarmee de mens anderen veroordeelt. „Hoe voelt het als je jezelf omgeven weet met beschuldigende blikken en wijzende vingers? Dat wil ik duidelijk maken.”

Monnikenwerk was het. Doeken van vier bij twee meter (!). Een hele klus om in relatief korte tijd te klaren. Daar kwam ook nog eens een zwangerschap bij. En dan zijn er ook nog de (kinder)cursussen, workshops en kinderfeesten in haar atelier. Toch liggen in het atelier van Dorieke zes doeken te drogen. Het laatste staat in de steigers. Indrukwekkend werk is het, met soms een politieke of maatschappij- kritische lading. Onder meer hoogmoed is een duidelijke trap in de richting van de VS, specifieker: president George Bush. Het doet een beetje vreemd aan.
Doorgaans houdt Dorieke zich verre van politiek. In haar eigen woorden: „Mijn kunst is bedoeld om iemand te raken. Om emotie op te roepen, of dat nu verdriet, plezier of woede is. Het is soms confronterend en vrijwel altijd indringend. Je hoeft van mij geen standaard naakt te verwachten.” Mede daarom is het vreemd ineens vrouwen als object (Lust) te zien in wat toch echt Dorieke is.

,,Ik wilde in deze zonde de totale platheid die tegenwoordig vaak met het thema verbonden is, aankaarten. Ik schilder vaak vrouwelijk naakt, de nadruk ligt dan juist op de emotie die zich binnenin afspeelt en hoe die zich vertaalt naar expressie van lichaam en gezicht.” Bij Lust, of eigenlijk het gebrek eraan, wilde Dorieke uitbeelden dat het nu juist de emotie is die ontbreekt. ,,Mensen en vooral vrouwen zijn verworden tot karikaturen. Dit staat ver af van het werk waar ik me normaal mee bezighoud, daarom vond ik dit wel het lastigste doek.”
De opdracht heeft Dorieke waarschijnlijk voor de rest van haar leven beïnvloed, al vindt ze dat ze haar stijl trouw is gebleven. „Alle doeken zijn volgens mij herkenbaar van mijn hand. Het is niet verwonderlijk dat als je meer dan anderhalf jaar met een project bezig bent, je stijl evolueert. De opzet heeft ertoe geleid dat ik modellen ben gaan gebruiken en andere personages, terwijl ik voorheen meestal zelf model stond. Mijn werk is hierdoor breder geworden.”